Het verdrijven van het nachtelijke duister door kunstverlichting is een eeuwen oud probleem. 

Tot in de 15e eeuw vormden kaarsen zowel in de huizen als op straat vrijwel de enige lichtbron.

Gedurende de 16e en 17e eeuw ging men steeds meer gebruik maken van olielampen. 

Het einde van de 18e eeuw bracht de gasverlichting en het einde van de 19e eeuw het elektrisch licht.

Kaarsen uit bijenwas of uit schapenvet werden reeds door de Romeinen gebruikt, maar tot lang na de middeleeuwen trof men de waskaars, behalve op de altaarkandelaars in de kerk , slechts in de huizen der rijken aan, en de eenvoudigste lieden moesten zich met de vetkaars behelpen.

Van beide soorten moest de slecht verbrandende pit geregeld bijgeknipt of gesnoten worden.

In de grote zalen van middeleeuwse kastelen werd een karig licht verspreid door in ringen geplaatste flambouwen.
Waskaarsen werden ook in kroonluchters ontstoken, die blijkens schilderstukken zowel in de kerken als in de huizen hingen.  Vooral in de 16e en 17e eeuw zijn veel kaasenkronen in Nederland gegoten.  De vroege exemplaren zijn soms met bladmotieven , ranken en druiventrossen gesierd en op de top prijkt de madonna figuur, later een dubbele arend of leeuw.

In de 17e eeuw werd de aanvankelijk zware stam van de kroon vervangen door een onderaan geplaatste zware bol die het licht der kaarsen weerspiegelde.
Buitenshuis, in de duistere straten, had kwaad gespuis des nachts vrij spel.  Voorname burgers lieten zich daar om voorgaan door knecht met een lantaarn.  Daar de lantaarns veelal hoormen in plaats van glazen ruitjes hadden gaven ze slechts weinig licht.  Voorts kende men de "bedieningslantaarns" der geestelijken.  In Luikens "Spiegel van het Menselijk Bedrijf" ziet men dat er speciale lantaarn makers bestonden.

Weinig voorwerpen hebben in de loop van de tijd zoveel vormveranderingen ondergaan als de kandelaar. (Het Latijnse woord voor kaars is candela, candelabrum betekent kaarsdrager).

Hieronder enkele voorbeelden,